Dagboek van een HSP’er in therapie #1

maart 30, 2024

Dit is het dagboek van een HSP’er in therapie. #1.

..

Sinds vandaag heb ik een therapeut. En:

waarom heb ik dit niet eerder gedaan!?

Me berusten in mezelf én in mijn eigen karakter; me weer zelfverzekerder voelen en ‘aarden’. Het zijn wat zweverige termen die gestalte krijgen tijdens therapie.

Ik ben 36 en ik ben ABSOLUUT NIET waar ik had willen zijn in het leven (ondanks vele… véle andere successen). Ik ben naar maatschappelijke termen ‘succesvol’, maar ik voel me waardeloos. Ongelukkig ook. Droevig zelfs. Ik besluit om dat gevoel nú aan te pakken.

Samen met een psychotherapeut verwerk ik het afscheid van mijn grote liefde + een aantal traumatische gebeurtenissen die onlangs speelden, en ga ik zelfs terug naar vroegere herinneringen om daar de emotionele lading vanaf te halen – met EMDR.

Ik ga opnieuw aan de slag om me weer gelukkiger te voelen én om weer sterker in mijn schoenen te staan.

Ik voel me namelijk al een tijdje niet mezelf.

En dat gaat veranderen.

Help! ik ben een HSP

Mijn therapeut vermoed dat ik een HSP ben: een hoogsensitief persoon.

Ze vertelt ook dat uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat het hoogsensitieve brein anders in elkaar zit dan het niet-hoogsensitieve brein.

Ongeveer 15% van de wereldbevolking is een HSP.

Een HSP is zich bewuster van de stemming en emoties van anderen. Het kan dat een HSP dit wel voelt, maar het nog niet volledig beseft. Soms komt dat zelfinzicht veel later pas.

Toch is die emotionele scherpzinnigheid bij een HSP er al vanaf vroege leeftijd. Het is ook wetenschappelijk te zien.

In een fMRI onderzoek werd bij HSPs verhoogde activiteit gemeten bij hersengebieden die betrokken zijn bij bewustzijn, aandacht, en actieplanning. Dat je als HSP bewuster bent van emoties van anderen én de neiging hebt er sneller op te reageren is dus te zien in je hersenen! Ook in andere hersengebieden werd een hogere activiteit gemeten bij HSPs, bijvoorbeeld in de breingebieden voor integratie van zintuiglijke informatie, betekenisgeving en empathie.

Daarnaast zijn de hersengebieden voor complexe visuele informatie actiever bij hoogsensitieve personen. Als HSP heb je een scherper oog voor details in je omgeving – bewust of onbewust.

Twee soorten HSP

Volgens mijn therapeut zijn er twee soorten hoogsensitieve personen:

    1. HSP
    2. HSP HSS

HSP HSS staat voor hoogsensitief persoon + high sensation seeker.

Nu moet ik eerlijk toegeven: ik ben een avontuurjunkie. Ik val in de categorie HSP HSS. Ik hou van verandering. Het liefst reis ik de wereld over met mijn laptop en verdien ik zo mijn geld.

Inmiddels weet ik dit. Maar voorheen voelde ik dat alleen maar, terwijl ik me ondertussen schikte naar “wat ik dacht dat er van me verwacht werd”. Ik kon aan niemand uitleggen waarom ik zulke andere verlangens dan de gemiddelde mens leek te hebben. Ik voelde me onbegrepen.

En ik was boos op mezelf. “Waarom kan ik niet gewoon zijn zoals iedereen is?”. “Waarom kan ik niet gewoon een keer tevreden zijn met wat ik heb en met wat ik heb bereikt?”. Maar ik leg de lat het liefst alsmaar hoger voor mezelf.

In december ’23 gaf ik huilend aan een vriendin toe dat ik ongelukkig was met mijn grote eengezinswoning mét tuin; met mijn bovenmodale salaris, en met een leaseauto voor de deur. Ik voelde me leeg van binnen. En, erger nog: ik voelde me gevangen.

Gevangen in een keurslijf.

Buiten mezelf leven

Zoals mijn therapeut het uitlegde “leef ik buiten mezelf”.

Dat klinkt misschien wat gek, maar voor mij klonk het heel logisch.

Mijn therapeut tekende het als twee cirkels.

Ze liet me inzien dat ik nauwelijks grenzen heb. En als ik ze al heb, bewaak ik ze heel slecht (mijn eigen conclusie). Mijn grenzen zijn manipuleerbaar. Waarom? Omdat daaronder een laag van gebrekkig zelfvertrouwen zit. Ik wil eerst van waarde zijn voor anderen om mezelf waardig te voelen. Ik ben mezelf continu extern aan het valideren.

Ik laat mijn waarde afhangen van externe factoren zoals van de dingen die ik bereik, bezit of de mensen die ik help.

Als je dat allemaal wegstript en me dán zou vragen wat voor waarde ik nog bezit, zou ik je zeggen: niks. Geen. Noppes. Nada.

Ik heb niet het gevoel er écht te mogen zijn. Het voelt niet alsof ik er recht op heb ‘hier’ te mogen zijn.

Dagboek van een HSP'er in therapie

Ik heb nauwelijks grenzen. De therapeut noemt dit een mooie kwaliteit, omdat ik daardoor makkelijk een echte verbinding maak met mensen. Ik geef veel van mezelf, wat “lekker authentiek” is.

Maar soms is het ook een valkuil.

HSP’s zonder grenzen zijn bijvoorbeeld de perfecte prooi voor een narcist.

“Want de narcist gebruikt mensen voor eigen gewin en zoekt bij voorkeur empathisch gezelschap, iemand die veel te geven heeft en zich kan inleven. Een HSP bezit deze eigenschappen. De narcist ruikt als het ware dat deze ontmoeting kan leiden tot substantiële aandacht en bewondering. De ‘prooi’ kan worden verorberd.” (Mind Academy)

Wat ik mooi vind aan het artikel waaruit deze paragraaf komt, is dat ze óók schrijven dat HSP’ers verantwoordelijkheid over hun eigen leven moeten nemen: “Own your shit. De pijn die een narcist je berokkent kan zo hartverscheurend zijn, dat je zonder pardon wordt teruggeworpen op jezelf. Als de waarheid tot je doordringt is het tijd om honderd procent verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven. Waar je altijd ontvankelijk was voor de verhalen van de narcist is het nu van het grootste belang ontvankelijk te zijn voor jezelf. Niet voor de ‘ik’ die automatisch reageert op situaties, maar ontvankelijk voor de diepe altijd aanwezige ‘ik’ die is bedolven onder pijn, weerstand en afweer.”

Ik schreef eerder zelf ook dit artikel: “Narcisten snappen grenzen niet – is dat slecht?”

Ik voel me ongeaard

Ik heb al jarenlang last van draaiduizeligheid. Alsof mijn geest op dat moment mijn lichaam verlaat (wat logisch is, als je de afbeelding hierboven bekijkt). Ik zit vaak in mijn hoofd. Als ik in de spiegel kijk, kijk ik eigenlijk altijd alleen naar mijn gezicht. Naar mijn lichaam kijk ik liever niet. Ik verwaarloos het ook. Dat is letterlijk terug te zien aan mijn overgewicht. Ik heb voor mijn gevoel geen contact met mijn lichaam. Mijn lichaam voelt niet als een deel van mij. Het is er ‘gewoon’.

Tegelijkertijd ervaar ik ook al jarenlang onbewuste hyperventilatie. Door angst of spanning raakt mijn ademhaling dan van slag, vaak ook zonder dat ik het besef.

Ik adem dan – versneld – vanuit mijn borst in plaats van uit mijn buik.

De therapeut gaf me de opdracht om weer contact te maken met mijn lichaam door gewoon eens te gaan zitten en niks te doen. Door op een stoel plaats te nemen en daar steeds verder in weg te zakken, terwijl ik – bijvoorbeeld – naar buiten kijk. Dat vind ik moeilijk.

Soms ga ik wel in bad, maar dan lees ik of app ik. Dan zit ik eigenlijk nog steeds in mijn hoofd.

De laatste keer dat ik voor mijn gevoel diep weggezakt ben in een stoel was tijdens de opleiding hypnose en hypnosetechnieken. Toen werd ik gedwongen – niet letterlijk natuurlijk. Maar toen moést ik wel, wilde ik ‘actief’ meedoen aan deze opleiding.

Verslaafd aan liefde van Jan Geurts

De therapeut raadde me het boek “Verslaafd aan liefde” van Jan Geurtz aan.

Ik heb het opgezocht. Geurtz is een Nederlands schrijver en leraar Tibetaans boeddhisme.

Het boek “Verslaafd aan liefde” gaat over zelf-afwijzing en het zoeken naar externe validatie door middel van liefdesrelaties. Goh, herkenbaar (zie afbeelding hierboven).

Ik vertelde mijn therapeut dat ik mijn grenzen nog wel ‘redelijk’ kan handhaven wanneer het om situaties met vrienden of familie gaat – ook al heb ik er dan ook al moeite mee. Maar het wordt pas écht een groot probleem wanneer ik verliefd ben.

Met als resultaat daarvan, dat ik bijvoorbeeld ooit met een persoon heb samengewoond die zware narcistische trekken en emotionele onbeschikbaarheid vertoonde.

En dat ik jaren later in een nare vicieuze cirkel met een sociopaat belandde.

Tsja, dan wordt het toch echt een keer tijd om je shit te ownen en verantwoordelijkheid te nemen voor je leven.

Want zulke beschadigende (liefdes)relaties wil ik nóóit meer.

Later verder met ACT & EMDR

Acceptance and Commitment Therapy (ACT – spreek uit als één woord) is een vorm van cognitieve gedragstherapie die aan het eind van de 20ste eeuw is ontwikkeld. Het wordt ook wel “de nieuwe cognitieve gedragstherapie” genoemd.

Eye Movement Desensitisation and Reprocessing (EMDR) is een behandeling gericht op traumaverwerking na een traumatische gebeurtenis.

Hier gaan we volgende keren mee verder.

 

En dan schrijf ik natuurlijk weer mee (dit is voor mij ook een stukje verwerking).

Tot dan!

Liefs,
X

 

Geef een reactie

Your email address will not be published.

OVER

Hey, you! Welkom op de reis- en lifestyle blog van een 35+'er. Mijn liefde voor schrijven was té groot om er niks mee te doen en mijn hoofd stroomt over van ideeën. Daarom creëerde ik een plekje waar ik naar hartelust mijn gang kan gaan. Ik woon samen met mijn uit Spanje geadopteerde viervoeter in Kaatsheuvel. Ps. Op deze website vind je dus de artikelen van een wild child met grootse dromen en een zacht karakter. Veel leesplezier!

Categorieën

Previous Story

Onterecht ontslag in proeftijd: mijn verhaal + wat je er tegen kunt doen

Next Story

Dagboek van een HSP’er in therapie #1.1

Latest from Blog

Go toTop